Storesyster forsvinn. Attende sit veslesystera med sakn, sorg, minner. Eg treng tid til å sakna deg handlar om syskenkjærleik, men òg om kjærleik i andre former og relasjonar. Det handlar om å leve gjennom minnet om systera, i ein sorgtilstand der trivielle ting får eksistensiell storleik. Det handlar om tid, om å oppleve at skiljet mellom fortid og notid opphøyrer, at minnebilete og notidshendingar blir like nære og reelle. Charlotte Riise sine dikt spenner frå det ordknappe og poetisk konsentrerte til det meir prosanært forteljande. Eg treng tid til å sakna deg kan lesast både som ei samling dikt og som ei fragmentert forteljing.
<p>Dikta i denne samlinga utforskar kor hardt barndommens grep kan vere på eit vakse menneske. Ein fars sinne, med djupe røter frå generasjonar tilbake, har på mange måtar forma diktar-eget. Ho er òg sint, og redd for å føre vidare den vonde arven til sine eigne barn. Det handlar om å prøve å gi omsorg til – og gi slepp på – det indre barnet ho framleis har i seg.</p><p><br></p><p><em>Eg gjekk til kyrkja for å synge</em></p><p><em>ikkje for å tru</em></p><p><em>den vesle kroppen min sleppte ut</em></p><p><em>ei stemme som vibrerte</em></p><p><em>mot meg og bad om frelse.</em></p><p><em> </em></p><p><em>Mitt første minne</em></p><p><em>frå kyrkja er at det regna og presten</em></p><p><em>koppa handa, vatnet rann mjukt</em></p><p><em>over håret til broren min, han græt</em></p><p><em>faren min snudde seg mot altartavla.</em></p><p><em> </em></p><p><em>Vi falda hendene</em></p><p><em>framfor oss:</em></p><p><em>kven bad vi til, kven</em></p><p><em>gav oss</em></p><p><em>eit utvaska svar?</em></p>